دلنوشته ای برای پسرم

عزیزم به این خاطر که همزمان با تولدت واست وبلاگ درست نکردم خیلی از شیرین کاریاتو فراموش کردم و فقط یکمیش یادم مونده.از اون روزا فقط این عکسای خوشگلت برام مونده. علیرضا 9 کیلو میشه...ماشالله کم کم یاد گرفته بودی که بشینی البته تا به هر دلیلی ذوق زده میشدی از یه طرف تلپ میفتادی. حالا بیشتر بخند کم کم گذاشتمت داخل روروئک ولی خیلی تنبل بودی و فقط دست و پا میزدی حتی بعدها هم زیاد ازش استفاده نمیکردی و دوسش نداشتی. عااااااااااااااااااااااااااشقتم    الان توجه میکنم میبینم نود درصد عکسات با دهن بازه....چرا اونوقت؟؟؟!!!     حالا بریم قسمت خوشمزه !!   راستی یه مور...

سه ماهت تموم شد که میدیدم دونه های ریزی به صورتت میزنه و بعد یه مدت زیادتر شد و تو خیلی اذیت میشدی و زخم میشدند بردیمت پیش چندتا دکتر و فایده نداشت و دست آخر بهمون گفتند خودش خوب میشه و زمان میبره و درحال حاضر که دوسالت رد شده هنوزم هستن حتی به دست و پاتم زده اینجا هم خلیج فارسه.4 ماهه بودی که رفتیم و تو خیلی پسر خوبی بودی و اذیت نکردی. دخمل خوشمل ما تازه از حمام اومده و لالا کرده. بعدشم که  جیگرتر میشه این لباسم که پوشیدی مربوط میشه به سی و خورده ای سال پیش که مامان جونت نسل به نسل پوشونده به داییهات و من!! و هنوزم نگهش داشته تا اندازت بشه و بپوشونتت و ذوق کنه همینطور بالش زیر سرت. عزیزم کمتر باد بن...

عاشق مدل خوابیدنت بودم. جونم به این موهای فشن با دیدن چین و چروک دستات اشکم بی اختیار میومد ای جونم..حالشو نداری چشماتو وا کنی گشنته مادر؟؟ حالا فعلا شستتو بخور تا من عکاسیمو بکنم!! چشمو نزنی ناکار کنی؟  یکماهت که تموم شد بردیم ختنت کردیم.من و بابا و مادرجون.وقتی خاستیم بریم پیش دکتر من تو رو سپردم به مادرجون و از اتاق اومدم بیرون.اصلا طاقت نداشتم.وقتی هم که صدای گریت درومد با باباییت از مطب زدیم بیرون.مطمئنا اگه اون تو میموندم میومدم تو اتاق و تو رو برمیداشتم میرفتم.باباییتم که دلنازکتر از من اشکش داشت درمیومد. ...